De Karmel Vlamertinge

Afbeelding Bovenaan

Bovenzaal

 De Bovenzaal is een open groep van mensen, die de karmelspiritualteit beter wil leren kennen, om het op hun bestaan te leggen en het mee te nemen naar het leven van elke dag. Ze vergadert maandelijks.

De  aanwezigen bidden de dagsluiting met de zusters mee om 19.30 u., eerst even stilvallen, de verlopen dag met goed en minder goed aan zich voorbij laten trekken. Een moment van gebed.

Met de bovenzaal lezen we dit jaar het boek van Koen De Meester : De parel en het kind. Zo treden we in dialoog met elkaar, met een luisterend oor en een ontvankelijk hart.

Maart 2017

Stille tijd vraagt eenzaamheid... In ieder van ons schuilt een beetje kluizenaar...Allen hebben we nood om tot rust te komen, om stil te zijn, om op 'adem' te komen. Het is als het ware jezelf de ruimte schenken om je te vernieuwen,je te ontdoen van het overbodige... In de eerste plaats zullen we proberen te ontsnappen aan de  'stoorzenders'. De drukte, het lawaai en de eisen van de maatschappij die ons in beslag nemen. Maar misschien zullen we ook proberen te ontsnappen aan de innerlijke stoorzenders. Onze verlangens, onze hartstochten...staat mijn hart op de tocht? Waait het binnenin aan onvervulde dromen, is het gewond door kwetsuren? Er huist veel in het hart van de mens. En ja, kan God er ook nog binnenin Zijn plekje vinden. Is hij in een hoekje geduwd door onze manier van leven...of mag Hij ruimte vinden... De stilte van ons hart is Zijn thuis. Hij wil er wonen. Voluit en graag... Mag Hij onze welgekomen gast zijn? Ons innerlijk huis hoeft niet opgeruimd te zijn... "Zie, Ik maak alles nieuw..." Hij neemt ons zoals we zijn... als we onszelf aanvaarden zoals we zijn... In de stilte binnengaan...is het durven wagen om jezelf te aanschouwen in al je lelijkheid...en dit is de grootste hindernis die we moeten durven nemen. Het is de sprong maken naar de barmhartigheid...ook al gaat ze door dagen van dorst en eenzaamheid. Het is durven geloven dat de Liefde het laatste woord heeft. We kunnen ons hart uit handen geven... Het is een oefening, steeds weer opnieuw.

Februari 2017

Stilte is een voortdurend scheppingsproces in jezelf. Kan ik alles wat vol is leeg laten worden in de innerlijke ruimte van mijn hart. Een proces van afdaling van je hoofd naar je hart. En daar is het ook een volle kamer... Mogen we met de stilte als een borstel in onze innerlijke huishouding. Het is een afdaling naar je diepste identiteit... afdalen in de krochten van je ziel... alles tegenkomen...het schone en het mindere schone...de waarheden en de onwaarheden. Het zinnevolle en het zinloze...Alles een plekje geven...de gebeurtenissen zijn zoals ze zijn...het vruchtbare zal gedijen in het dal...Je zal jezelf hervinden op een dieper niveau zoals je in werkelijkheid mag bestaan. Het is in de eerste plaats verzoening met jezelf...dan kan je op jouw beurt jezelf verzoenen met de andere...Want hij/zij is niet anders dan mij... Zo kan er een dialoog ontstaan van wederzijds begrip. Waarin luisteren de boventoon voert...de zwijgende stilte...

Kan de stilte een bedding zijn voor de stilte van God. De bekwaamheid tot stilte is de bekwaamheid tot bidden. Voelen wij de zachte bries van de stilte als een ademtocht van God...Hij is het fluisteren, zachte strelen...Kunnen wij ons daartoe bewegen...kunnen wij ons door Hem laten vervoeren tot vervulling? Hij is de zachte tedere ontferming.

December 2016

De stilte kent vele talen...We kennen de stilte die vernietigd werkt en je onderbrengt in diepe eenzaamheid. We kennen de afwachtende stilte uit zelfbehoud. Maar er is een ook een stilte die zich openbaart...Als je zo stil kunt zijn dat je een lelie hoort openkraken...'tot bloei komen'. Zegt dit eigenlijk iets van je innerlijke zelf. Is die stilte dan niet een geboorteproces die reeds gaande is in je zelf. Een geboorte van zuiverheid en de ultieme waarheid. Die afgrond van liefde is er...maar durven wij deze paden betreden...waarbij er vele consequenties moeten genomen worden. Je zal binnentreden in de zachte leerschool van de Liefde. Je zal omgevormd worden in de Liefde. Op jouw ritme, op jouw ja en jouw stilte... In de stilte kan je taal en teken zijn van Zijn bestaan. Er wordt ruimte geschapen voor eerbied en nederigheid, dankbaarheid en oeverloos geluk. " Enkel zwijgende liefde is een taal die Hij verstaat." (Johannes van het Kruis)

November 2016

Door het leven zelf wordt de mens geschoold in het 'worden'. Groeien in vertrouwen... Het is een proces dat nooit af is. Je gaat door dalen en bestijgt hoogtes. Je valt en je staat weer op. We moeten in onszelf die plaats veroveren die het wint van de twijfel en skepsis wanneer de dingen, de mensen ons tegenzitten. Het hart is de plaats van de strijd wanneer je negatieve gedachten, je oordeel een aanval uitvoeren... en je afglijdt in een negatieve spiraal waar de andere geen plaats meer vindt. Wanneer de toekomst zelfs geen kans krijgt... Als je wilt overleven, als je wilt ademen en de andere ook adem geven dan moet je loskomen uit jezelf. Je kan als het ware een brug bouwen naar de A(a)ndere toe. Bouwstenen kunnen zijn ... een zin uit de Schrift... Het is God toelaten te spreken in je eigen hart..."Niets kan ons scheiden van de liefde Gods." Zijn woord is een woord van toekomst...van bemoediging...van hoop. De belofte is als een anker dat jezelf uitgooit in de woelige zee van het dagelijks leven. Je kan schipbreuk lijden op een zandbank van wanhoop. Maar je hebt altijd de vrijheid om in de Liefde van God te gaan staan. Iedereen weet dat de stilte een noodzaak is... om tot rust komen in je gedachten, je verlangens, maar vooral in jezelf. Rusten en afwachten...een soort windstilte van de ziel(Nietzsche) Maar de stilte kent vele talen...wat huist er niet allemaal in ons hart... vaak doen we ons hart op slot...en hullen we ons in stilzwijgen... we durven de taal van de liefde niet aan...we durven ons niet kwetsbaar opstellen...en sluiten ons op in onze emoties...

Of kunnen we toch, in een aangesproken woord, zeggen: "Heer, Gij kent alles van mij...en Gij weet dat ik U bemin.

De liefde heeft het laatste woord...

Oktober 2016 :

In beperkte kring...(Zr Rita is in retraite)

We kunnen ons hart openen voor elkaar. Wat ons vreugdevol maakt, wat onze beperktheden zijn. We durven benoemen wanneer we op onze grenzen stoten...wat ons onmachtig maakt. We weten dat het een lange weg is van vallen en opstaan...dat het belangerijk is om jezelf graag te zien. Je wordt onvoorwaardelijk door God bemind. Durven wij die liefde aan... om ook zelf opnieuw die liefde te zijn voor je medemens. We weten dat we de weg gaan van het onvolmaakte...steeds weer vaststellen dat je mislukt... Maar het is je zwakheid omhelzen...omdat je omhelst wordt door de Liefde. Die zich in de Schrift laat noemen als een barmhartige Vader. Wat kan de Eucharistie en de biecht voor ons zijn... De Eucharistie is vereniging met de Liefde. Het is beantwoorden van die vraag..."Blijf in Mij, dan blijf Ik in jou..." Het maakt je vreugdevol dat je hetzelf aanbiedt aan je vriendenkring...en ook zij ontdekken de Eucharistie waar je 'heel' kan worden... Doorheen alle wegen van het leven biedt de barmhartigheid zich aan. Ook in het dagdagelijkse leven bemerk je de sporen van Gods liefde. Het is Zijn voetspoor durven treden...een nieuwe weg bewandelen...Of zoals Koen Demeester het schrijft...elke dag binnentreden in een nieuwe Paasmorgen.

Er is steeds een onvermoeibare zoektocht van de Liefde om je te verzoenen met je medemens...Het is een wonder voor onze ogen...Durven wij kijken met ons hart? Durven wij vergeving schenken aan de andere, zodat je hart wijd en ruim wordt. Een plek van inwoning van de Heer.

"Iedere tijd opnieuw...gaat Zijn genade naar allen die eerbiedig met Hem leven, want geweldig is mijn God."

 

September 2016 :

Na een deugddoende vakantie nemen we de draad weer op. De draad...de rode draad in een leven met, in God is de trouw. Trouw aan God maar ook aan elkaar. Gods trouw gestalte geven in je leven. Dat is met open handen in het leven staan...dienend in de naastenliefde. Het is 'dorevaart' mensen zijn van Zijn genaden. "Elke dag een goede daad stellen." Als eenieder dat voor elkaar zou doen, zou de wereld er anders uitzien... Het ligt in de kleine misschien wel verborgen dingen...maar liefde, tederheid, troost in het alledaagse, in het onverwachte is een geschenk aan het hart voor de misschien wel ongekende medemens. We kennen wel allemaal de tekst van Alice Nahon...

                         't Is goed in 't eigen hart te kijken
                          Nog even vóór het slapen gaan,
                          Of ik van dageraad tot avond
                          Geen enkel hart heb zeer gedaan;

                          Of ik geen ogen heb doen schreien,
                          Geen weemoed op een wezen lei;
                          Of ik aan liefdeloze mensen
                          Een woordeke van liefde zei.

                          En vind ik, in het huis mijns harten,
                          Dat ik één droefenis genas,
                          Dat ik mijn armen heb gewonden
                          Rondom één hoofd, dat eenzaam was...

                          Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
                          Die goedheid lijk een avondzoen...
                          't Is goed in 't eigen hart te kijken
                          En zó z'n ogen toe te doen.


Is dit een idealisme? Zijn de genadegaven van God niet te hoog of te ver voor mij? Neen, ze liggen in je hart geborgen... Of wil ik op eigen kracht Gods paden betreden en zelf beheerder zijn van Zijn wondere werken? Of word ik door de tekenen van de tijd ontgoocheld? Is God op de vlucht voor de mensenwereld? Het geestelijke leven kent vele gezichten... het is een persoonlijke weg van vallen en opstaan... maar alles biedt groeikansen. Bied alles wat je overkomt aan God aan. Laat Hem het zonlicht zijn die op je gelaat schijnt. Je gezicht kan boekdelen spreken bij angst, woede, ... maar het kan ook spreken van Zijn aanwezigheid. Een heldere, blije blik...je kan een vrijmoedige gever zijn van Zijn genaden. Hij vraagt dit ook van ons.

Doorheen alles wat je overkomt...je vasthechten aan God in onverbrekelijke trouw. Je leven zal een zekere ritme kennen... van groei, bloei,dorheid,of zelfs een winterslaap. De seizoenen van de natuur spelen af in je leven maar niets is voor altijd. Het is een groeiproces...Of het kan zijn zoals het spel van eb en vloed...Het teruggetrokken wachten in stilte of het onstuimige opspringend verlangen...maar het is een tijd die niet verloren gaat...

 

Juli 2016:

Hoop en wederliefde...in dit ultieme ligt het verlangen geborgen. Is de hoop niet het kleine zaadje dat we in ons handen houden tot het kiemt? En opgroeit tot een flink gewas. In onze open handen krijgt het alle kans tot lucht, zonlicht, regen en in de ochtend de dauw van Uw genade.Het plantje is een vrucht van wederzijde liefde. Een begin van een vruchtbare tijd... want het zal ook zijn vruchten schenken aan liefde en dienstbaarheid.

Het diepste verlangen van de mens is te beminnen en bemind te worden. In God is dit je diepste grond. Het is een afgrond van liefde. Durven je overgeven, je toevertrouwen. Het zal een wisselwerking zijn van geven en ontvangen. Van trouw en toevertrouwen. Van gave en opgave. Het zal een minnen en beminnen zijn. Als je de smaak van dit water hebt geproefd... zal je vaak een hert zijn dat dorst naar 'levend' water... of zal je rusteloos zoeken "waar is mij Beminde?". Maar je leven zal een onzichtbaar ingroeien zijn in de Liefde. Het is binnentreden in een zuivere waarheid... waar je onvolmaaktheden aan het licht zullen komen. Maar je hoeft je niet 'bedrukt' te voelen of teneergeslagen. In Hem mogen we steeds opnieuw beginnen. Dit is het aanbod van Zijn Liefde. Hij is stromend water voor ons dorstige ziel en Hij is levend brood dat uit de hemel is neergedaald.Gebed en Eucharistie zijn als het ware de toegangspoort tot dat geheim van Liefde. Een ontzagelijke 'om niet' mysterie. 'Om 'niet' heb je ontvangen, om 'niet' moet je geven. Dit zal het engagement zijn van de Liefde. Liefde brengt liefde voort. Liefde naar God in een loflied. Zelf loflied zijn... En het mysterie van de menswording opnieuw in jezelf laten doorleven. (Elisabeth v.d Drie). Thérèse zei : " Je veux passer mon ciel à faire du bien sur la terre." Het is met beide voeten op de grond staan in doorleefde liefde voor ieder die we mogen ontmoeten. Het is de taak om 'barmhartige Samaritaan' te zijn voor mensen onderweg. Wij hebben allen dezelfde Vader, wij zijn allemaal Gods kinderen onderweg...om te groeien in liefde tot elkaar.

"Als ik iets goeds zie geef ik een compliment, als ik iets fouts zie bied ik mijn hulp aan." (Nelson Mandela)

Juni 2016 :

Kunnen we ons laten raken door een God die Tederheid heet? De Tedere vol ontferming. Een ontzagelijke liefde die neerdaalt voor de zwakke mens. We hoeven niet perfect in het leven te staan. We kunnen ernaar handelen vanuit Zijn genade maar we zijn broze vaten. En hoe kunnen we anders smaken wat barmhartigheid heet.

Voor wie openstaat voor Zijn liefde, goedheid, mededogen komt niet ongeschonden tevoorschijn. Je bent gekwetst door Zijn liefde.Hij tekent je in je worsteling. Kan ik mij toevertrouwen aan een God die Liefde heet, voorbij de angstvalligheid om mezelf te verliezen. Het is springen in het onbekende. Jezelf loslaten, elke dag maar ook elk moment weer.

Van God hebben we ontvangen 'genade op genade'. Zo mogen we vrij in het leven staan. We zijn een doorstromende Bron, of zijn wij niet de plek , de mens bij uitstek om Gods liefde opnieuw te laten geboren worden in ons ja-woord, in onze trouw. Ook Hij vraagt om een antwoord. "Bemin je mij..." Jezus vraagt het meer dan één keer. "Blijf in Mij dan blijf Ik in jou..." Ik kan maar bestaan in jouw aanwezigheid... Ik, als mens, kan maar bestaan in Jouw aanwezigheid. Het is een aanvaarden van een liefde die alles van jou zal omvormen. Hij kan je niet liefhebben voor 90%. Zo kan ook de mens zich niet gedeeltelijk geven. Wij zijn onszelf kwijt en toch niet. We worden geboren als nieuwe mensen, die ontwaken in de dageraad van de Liefde. Steeds weer opnieuw is het zich laten overweldigen, in bezit nemen, en het kan ook niet anders. Je wordt meegenomen in die stroom van Liefde. Ze stroomt doorheen deze wereld maar je moet het durven zien. Je kan overrompeld worden door de goedheid van de medemens en dat overvalt terug die schroom... Ja, God leeft. Ik sta voor Zijn aanschijn...

April 2016:

Geloofsleven is zo eenvoudig...Jezus is het levende voorbeeld. Op het kruis wordt het ultieme gebaar gestelt. Het is leven met open handen en vooral met lege handen. Een houding van geloof waarin je vertrouwt op de Andere. Zo deed Christus in Zijn Godsrelatie... Zo kunnen wij ook ons leven uitbouwen. In open relatie staan naar God en de anderen. Wij kunnen leven in verwachting dat bepaalde verlangens ingelost worden. Maar vertrouwen is ergens een open ruimte waar veel losgelaten wordt. Je bouwt jezelf geen zekerheden op. Maar als je 'vrijmoedig' vertrouwen stelt, hou je de toekomst open. Je gelooft de andere. De andere kan je tegemoet snellen met Zijn welwillenheidsliefde. Zo kan jij zijn voor de andere. De grond van je leven is geloof. Het is de zorgzame voedingsbodem waar trouw en algehele liefde leeft. De Schrift beaamt het. "Ook al zijn wij ontrouw, Hij blijft trouw. Zichzelf verloochenen kan Hij niet..." Vanuit de grond van ons bestaan worden wij steeds weer uitgenodigd tot naastenliefde. Zonder Godsliefde geen naastenliefde. Het ene wordt uit de Andere geboren.

Maart 2016:

We zijn onderweg, in het zijn en worden. We zijn nog niet volkomen. We mogen groeien onder Gods aanschijn, onder Zijn genade. Hij, de Bron die ons te drinken geeft. Wij mensen, als dorstige planten in de aarde van het dagelijkse leven. Waar de wind ons door elkaar schudt en de hitte ons verschroeit. God biedt ons die groeikansen...in het loslaten wat teweeg brengt aan spanning. In de dagdagelijkse omgang ervaren we ons beperkt zijn. Onze onvolkomenheid in de liefde. Maar we bezitten in ons een dynamiek die ons telkens weer doet opstaan. Is het leven niet vallen en weer opstaan, telkens weer. (Oudvader)  Het is op weg gaan, en niet omkijken naar wat mis is geweest. De hoop die in ons leeft is onze drijfkracht, onze levenskracht. Ze duikt op in onze moeilijke situaties, maar ook spreekt de mens uit: 't is te hopen dat het blijft duren... De hoop houdt ons overeind. Hopen is een opening naar de toekomst. Het is openstaan voor de genade. Het is antwoord geven op de genade die in ons leeft. De trouwe genade...Gods liefde woont in ons. Hoop, geloof en liefde. Onontbrekelijk met elkaar verbonden.Hopen staat vast op de grond van het geloof. Hopen is uitzien naar beter... Zoals de verloren zoon uitziet vanuit zijn hoop en geloof op de barmhartige liefde van Zijn vader. Nooit zal ik uitgeleverd worden aan de wanhoop. "Nooit zal je vanuit Gods liefde boven je krachten beproefd worden." De weg is begaanbaar. Durven wij die weg gaan... van het toevertrouwen, het hopen op soms het onwaarschijnlijke. Kromme wegen blijken rechte wegen te zijn. "Er wordt in het zand geschreven..." Maar het is durven op die weg te gaan. Het is het onder ogen zien van je grenzen, je beperktheden. Het is de kleinheid van je eigen mens-zijn liefhebben. Je hebt de barmhartigheid van de andere nodig om je kleinheid te accepteren. Dit kan enkel vanuit een gegeven en  een te ontvangen liefde. Openstaan met lege handen... om in de hartstocht van het mogelijke te ontbranden in liefde... voor God en de andere.

 

Februari 2016:

Maria is ons grote voorbeeld in het geloof. Zij draagt de genade in zich. Zij is de belofte...van een nieuwe dageraad. Zij staat er... in alle situaties van haar leven met Jezus. Zij staat in geloof...niet altijd sterk...maar ook twijfelend...vragen stellend...niet altijd weten wat of hoe en toch ..."Doe maar wat Hij u zeggen zal..." Het is een groeiproces geweest voor Maria...zo mag het ook zijn voor ons... ons volmondige ja-woord...ons eigen Magnificat uitjubelen...maar ook onze zwakke kanten...onze vlucht in het neen-woord. Of niet weten wat voor de toekomst...gekleurd door oorlog en geweld. "Zijt Gij hier aanwezig, Heer. Hier en nu..." Draagt Gij de mens door tijden van nood... Of staat je alleen in het hof van Olijven...zoals de vluchteling onderweg... die zich weliswaar laat dragen door de hoop. Dat kleine meisje die alles vasthoudt. We weten het niet altijd zo goed...we hopen niet altijd...we geloven niet altijd... Maar steeds weer krijgen we op een of andere manier die aanraking om de sprong te wagen. Wij kunnen zoals Maria Christusdragers worden...ook dit is onze roeping...Het draagt een zekere geboortepijn in zich...de overgave van jezelf. Zelf kleiner worden zodat Hij  groter kan worden in jou.

Maria is voor velen de toegangspoort tot Jezus. Ook op de Frezenberg is dit zo. Vele kennen het ontvankelijke hart van Maria. Worden er vele kaarsjes gebrand...bloemen neergezet... in haar aanwezigheid vertoeven door de uitnodiging van de stilte van de kapel... Het is een moment dat je je hart kan aankleden...De wachtende...aanwezig in je hart, de Eucharistie, het tabernakel ontvangen. Hij leeft in aanwezigheid. Wij kunnen ook aanwezig zijn voor Hem. Ook wij kunnen moeder voor Christus zijn. In ontvankelijkheid, gehoorzaamheid, in overgave en in het lijden...trouw zijn aan het kruis doorheen alle omstandigheden van ons leven. Steeds weer uitzien naar de Beminde...beminde van de Beminde zijn... minnende mens zijn in deze wereld... afglans zijn van Uw heerlijkheid.(Elisab.v.d. Drie)

Januari 2015:

Hebben wij weet dat God verblijf houdt in ons? Een stille verborgen aanwezigheid...die toch Zijn doorbraak kent in ieder mensenhart. Voor velen heeft een daad van liefde, goedheid, mededogen niets met God van doen. Maar toch... Hij is de stille werker... Is Hij niet zoals een rivier...die toch de weg naar zee vindt maar geduldig een bocht maakt waar het gesteente te hard is. God breekt altijd in ons door...Maar in deze tijd miskend.Wij kunnen aktief meewerken aan de Geest die leeft in ons. Ons laten doen...Meewerken aan de genade. Misschien wel niet zonder riscio... Het is het riscio van in bezit genomen te worden... van overgave... Hoe meer je geeft, hoe meer God neemt... Maar ontstaat dit niet vanuit die bedding waar de stroom vloeit... soms rustig maar ook  onstuimig...meegesleurd worden...Een wetenschap van liefde...die de wetenschap van het kruis wordt... Blijven zoals de Moeder Gods onder het kruis staan of gaan we er stilletjes vandoor... De liefde leert ons , voedt ons geduldig op...Ook Maria heeft in haar ja-woord zoekende geweest...in de stilte van haar hart veel overwogen... Geduldig heeft zij de zendingsopdracht van haar Zoon maar ook van zichzelf aanvaard."Ook in de school van het lijden, gehoorzaamheid geleerd..." Het is steeds intreden in die liefdesrelatie die je hart bewoont. Steeds weer opnieuw jouw ja-woord uitspreken en jouw Magnificat uitzingen... Ook jij kan Advent zijn waar Christus steeds opnieuw mag geboren worden. Je kan zoals Maria, poort van genade zijn. "Dorevaert-mens" zijn. Bedding van barmhartigheid. Moge Hij in jou, in mij een nieuw mysterie van mens-zijn beleven.(Elisabeth v.d. Drie)

 

 

Oktober 2015:

Wij mogen ons laten overrompelen door Gods liefdeswoord. Door alle tijden heen lezen we in de Schrift dat Hij onvermoeibaar op ons wacht...ons uitnodigt om in te treden in Zijn scheppende liefde. De woorden in Hosea maken ons hart week, ontvankelijk. Zijn liefdestaal laat ons niet onberoerd. Wij kunnen niet onverschillig zijn... maar toch gaan wij vaak ons eigen wegen... Hij kent ons hart.
We ervaren de ontrouw van ons hart...maar God is een rusteloze minnaar.
In geduld en liefde gaat Hij op zoek naar ons. Ons gegeven ja-woord staat in Zijn hart geprent.Hij laat ons niet meer los,
ook wanneer wij vreemde wegen gaan, gaat Hij onvermoeibaar naar ons hart op zoek. Hij bedelt om onze liefde. Zijn liefdestaal
maakt ons hart week. Ja, hij wilt ons stenen hart verwijderen en ons een hart van vlees geven.
Alles aan liefdestaal haalt Hij uit de kast om ons te winnen... Hij lokt ons naar de woestijn van Zijn aanwezigheid
om tot ons te spreken. Met teugels van liefde leert Hij ons lopen... Als een moeder draagt Hij ons op de arm.
Zijn liefde en trouw krijgt gestalte in Zijn zoon. Het uiterste punt van barmhartigheid...in de gave van zichzelf.
Het toppunt van liefde. Wij
mogen op deze berg gaan staan, als bergvolk. Als Gods volk. Is deze berg niet de Karmel?
Niets dan God alleen in jouw leven om je te laten grijpen door Gods barmhartige liefde. Je laten doen...
zoals Thérèse van Lisieux sprak over de lift. Veel hoeven we niet te doen...
enkel onze handen uitsteken tot Hij ons optilt en meevoert in Zijn barmhartigheid. We hoeven geen theologen of
schriftgeleerden te zijn om je te laten aanraken door Zijn liefde.
De goede moordenaar op het kruis heeft Jezus durven aankijken... Hem in de ogen zien. Die spreken van trouwe liefde
die niemand uitsluit.
Durven wij op zoek gaan naar de blik van Jezus? In ons stil gebed, de Aanbidding, de communnie. De liefde vraagt consequenties. Wij gaan niet vrijuit.
De liefde vraag niet veel, ze vraagt alles. Ze vraagt je hele wezen tot omvorming...nooit meer ben je dezelfde wanneer je
aangeraakt bent door zijn blik. In de karmel: "God leeft, ik sta voor Zijn aanschijn." Je beleeft zelf Zijn bekommernis om
de wereld te redden. Het kwade viert hoogdagen in deze tijd...maar doorheen het gebed komt de wereld samen in Christus.
Met alles wat ze is en draagt aan onvermogen wordt ze offergave. Dit is het verlangen van Christus.
Het is zijn ja-woord aan de mens. Zo is het...hij staat vast in tijd en eeuwigheid.  Ook wij kunnen antwoord zijn op Zijn liefde.
Spreek elke dag je ja-woord uit, je gegevenheid uit aan Christus en je wordt een ander mens. Je wordt een gegeven mens maar ook een
dankbaar mens voor wat het leven jou te bieden geeft.

Juni 2015:

 

Trouw… we kennen de akte van liefde tussen  man en vrouw… in goede en kwade dagen, in ziekte en gezondheid, in voorspoed en tegenslag. Liefde kent geen grenzen. Is niet alleen bepaald voor een huwelijk. Maar de  liefde ver trouwt zich toe aan alle relaties, schenkt zich weg. Een al durend bezit voor de andere als het die naar waarde schat en koestert als een kostbaar geschenk. Liefde is  op zijn mooist wanneer het voor de andere minder goed gaat. Je kan voor je medemens als een boom geworteld staan. Sta je met je wortels in de stroom van de Liefde dan wordt je bladeren nooit dor. En kunnen je bladeren een schaduwplaats bieden voor de andere.

 

Maar Liefde wordt ook beproefd. En wordt duurzaam.  Ze kent de strijd van de eenzaamheid , de verlatenheid, het niet begrepen zijn. Zelfs in de vriendschap… Jezus kende de verlatenheid door zijn vrienden.”Al mijn makkers zijn van mij vervreemd. Ben ik dan een  vreemdeling op aarde? Jezus betoont ons Zijn trouw tot op het kruis. De trouw van de Vader voor de mens stroomt door Jezus heen. Uit zijn zijde vloeit een bron van levend water. Hij wil onze dorst lessen met Zijn barmhartige liefde. “Zullen wij onze hart wijd open doen , zodat Hij ze kan vullen?

 

Zijn barmhartige liefde kan de onze worden. En wordt de onze als wij ons toe vertrouwen aan Hem. God krijgt de gestalte van Zijn trouw in de mens. We kunnen doorheen alle omstandigheden beeltenis zijn van Zijn wezen. Zij is onvoorwaardelijk, maar tevens ondoorgrondelijk.

 

De naastenliefde wordt heel concreet in ons leven. Jezus schrijft als het ware zijn testament in ons leven. Een levensopdracht tijdens ons leven.  Een zaak van ontvankelijkheid voor de andere zoals hij is. Doorheen alle gebrokenheid van de mens nog de schoonheid van zijn ziel aanschouwen.

 

Het dagdagelijkse leven biedt ons telkens weer kansen om de weg van de vergeving in te slaan. Het is een houding die diepe sporen in de andere nalaat. Sporen van aanvaarding en genezing. Hij wordt opgetild door je houding, je woord, je gebaar.

 

Ook je gebed kan de mens optillen uit zijn zondigheid. Het is samen aan de tafel van de zondaars  plaatsnemen. We hebben allen gezondigd en allen zijn we verstoken van de goddelijke genade. Maar iedere tijd opnieuw gaat Zijn genade naar allen die eerbiedig met Hem leven want geweldig is mijn God.(uit lied). Maar het is ook plaatsnemen aan de tafel van de barmhartigheid.Het is tevens deelnemen aan het Eucharistisch leven. De gave van jezelf om brood te zijn voor de andere.

 

Christusliefde is naastenliefde. De wijnstok en de ranken hebben hetzelfde sap. Doorstromende liefde voor ieder van ons. Dit is onze roeping om mensen van liefde zijn… liefde die verder gaat, die de stappen niet telt, die niet moe wordt van het goede te doen.

 

 

 

Mei 2015:

We ervaren dat we leven in de haastige tredmolen van het dagelijkse bestaan. Dat vele mogelijkheden ons tot bezit kunnen nemen. De sociale media verovert ons leven. Willen wij ons zomaar tot bezit laten nemen van een evoluerende wereld waarin de schepping, in zijn oorsprongelijke zin, vergeten wordt. Wij zijn ervan bewust dat stilvallen, niets doen, kijken, voelen, luisteren, aandacht voor de zin van het nu-moment ons opent voor een diepere werkelijkheid. "Waar geen woord wordt gehoord, geen stem weerklinkt..." maar waar toch alles spreekt van U. Gij zijt de scheppende aanwezigheid van ons leven. De aanblik van de natuur kan een weg zijn naar het diepste van je wezen. Het kan voor jou een spiegel zijn van Gods aanwezigheid. Je kan overrompeld worden door de schoonheid, maar ook van de stilte die spreekt van eeuwigheid.

Als we elke morgen-zoals een arts die voor haar dagtaak  een kwartier voor de icoon van de Drie-eenheid in stilte verwijlt- dan zouden we anders het in het leven staan. Maar durven wij ons toevertrouwen aan een God die liefde heet. Durven wij ons door Hem  helemaal in beslag laten nemen. Niet meer doen wat ik wil maar wat Gij wilt. Als je meegenomen wordt door de levende God wordt je leven anders...is ook je medemens taal en teken van Zijn aanwezigheid. Je ziet de mens in zijn diepste kern. De contouren van subjectiviteit vallen weg. We leven in de gesteltenis van geven en ontvangen. Doorstroming zijn van Zijn liefde. Onvoorwaardelijke liefde voor mensen dichtbij en veraf...

                 Want U  hebt ons hoogste geluk gelegd in een God-ondergaande staat:

                 dat wij onszelf helemaal loslaten in U,

                 en Uw werking vanbinnen en vanbuiten tot het einde toe ondergaan.

                                                                               (uit de Evangelische Peerle)

                                                   

 

Slechts wie duikt in de diepste afgronden van de zee, keert terug met de handen vol parels. Wie er genoegen mee neemt de zee gade te slaan, vanaf de kust, die krijgt alleen maar oesterschelpen als beloning. (Gandhi) 

 

Maart 2015:

Het leven is een ontvangenis. Maar ook de wereld om je heen is ontvangenis. De schepping, je medemens, de natuur schept je tot een blik van verwondering. En als je in alles God ziet, ademt alles God. "De wereld is mooi als je het met liefde bekijkt." Niet zozeer het kijken door een roze bril. Of ook  niet alles zwart zien...Het is een kijk met een diepere blik naar de diepere werkelijkheid. God sluit zich niet op in de mens, maar toont zich in alle dingen. We kunnen niet bevatten wat God voor ons heeft bereid voor wie Hem liefhebben... Een mens wordt gewekt tot een leven in de Geest. Als we mensen van gebed worden, wordt gebedsdaad een gebedstaat. De ware aard van de mens , evenals de ware aard van de dingen is gebed zijn. (Jean Lafrance)

Men zegt ook dat de ogen de spiegel van de ziel zijn. Hoe bekijk ik mijn medemens, de natuur, de dingen die mij tot bruikleen zijn. "Hoe zacht of hoe hard doe je de deur dicht?"  Doe ik mijn arbeid in rustige stilte of een nodeloze drukte?Hoe ga ik om met mijn naaste? Luisterend of niet... Elkaar goedhartig bejegenen, de aanblik verandert het aanschijn. Als je alles met liefde doet, zal je liefde vinden (Joh+).

Steeds opnieuw is het een groeiproces in geloof en liefde, met pijn en loslaten. Het is nu nu laten zijn. Het is zin geven aan het bestaan van de tijd in het nu moment. Waarop op het eigenste ogenblik misschien niets gebeurd en is alles geruisloos en stil. Het is een wordingsproces van de mens naar zijn heelheid.

 

 

Januari 2015:

De westerse mens leeft in verdrukking. Hij zit opgesloten in de keuze van de veelheid. Steeds weer moeten kiezen om niet te kiezen aan wat aan de mens wordt gepresenteerd om 'gelukkig' te leven. Het hart van de mens zit als het ware opgesloten om 'echt' te leven. Wij leven vaak aan de buitenkant ons leven maar er zijn zoveel schatten verborgen in ons hart. Moge zij ook in ons hart geborgen zijn? Een goede thuis zijn. Je hart kan een kluis zijn. Een kluis is een plek waar je kunt wonen, een gewijde heilige ruimte. Het is een ruimte die je uitnodigt tot verdiept leven en tot ruimtelijkheid dat God, wereld en anderen insluit. Je hart is de verborgen grond van liefde.(Thomas Merton). Een akker van ontvankelijkheid die jou uitnodigt. Een grond die geen grond is. Je vaste grond durven te verliezen om te gaan staan in de ontvankelijkheid. De verwondering in jou laten geboren worden. Dit drijft je tot bewondering , tot contemplatie. Geen hoge vlucht boven het leven uit. Kijk maar naar je hand. Welke eigenschappen bevat ze niet om je te vertellen hoe je in het leven staat? Een gebalde hand, grijpend, strelend, een gegeven hand. Het wordt de taal van jouw leven.

Jouw leven wordt geboren. Je ontvangt het leven en het zien als een geschenk. Geheel evident als alles vlekkeloos verloopt. Maar hoe zie je je leven als je moet omgaan met beperkingen, fysiek, psychisch...Vaak is er een zoektocht van de mens tot verlossing. Om eerder thuis te komen...om opgevangen te worden in de liefdevolle handen van een barmhartige God. Voor iedere mens is er een weg op opgenomen te worden in Gods eigen eeuwigheid. Wij dragen in ons een spoor van Zijn herkomst. Durven wij spoorzoeker zijn? In onszelf, de andere, de schepping...Durven wij dankbaar zijn om het wonder van ons bestaan. Mijn wezen geen geheim voor U. Met Uw ogen zag Gij mijn vormeloos begin, en mijn dagen werden neergeschreven in Uw boekrol en niets ontbreekt aan mijn bestaan. Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel. (ps. 139)

 

December 2014:

 

De eigendom van de parel. Dit is de gave van God aan de mens. Om niet... wij hebben geen enkele verdienste. Enkel een hart dat zijn bereidheid uitspreekt. Een engagement zonder vluchtwegen of kompromissen... Niet eerst je vader of je moeder begraven... of achter je ossen op het veld nalopen vertelt de Schrift. Het is in Zijn genade gaan staan, hoe schamel ook je ja-woord soms kan zijn. Je laten raken door Zijn barmhartigheid die geen te late uren kent.(p.30). Wij mogen de snaren onder Zijn hand zijn. Echo zijn van hemelse muziek. "Een loflied van Zijn heerlijkheid"(Elisabeth v.d. Drie). Je moet wel zorgen dat je snaren verzameld blijven...dat ze geen wanklanken vertolken. Je hart op de Liefde zetten. (Paulus). Het is meewerken aan de Liefde die ons het eerst bemind. Telkens weer, altijd door...ons ganse leven worden wij het eerst bemind. Wij zijn antwoord op de Liefde. Het is de ontmoeting laten doorgaan...Het verhaal laten doorgaan. Een verhaal van Liefde, van aanbidding en dienstbaarheid. God en de medemens... een onafscheidelijk gebeuren.

Het is proberen te doen wat ik moet doen, waar ik sta. Het kan een maatschappelijke strijd zijn waar de menselijke normen op hun kop worden gezet. Het is de stem in de woestijn zijn. Alles wat je gekregen hebt aan talenten tenvolle benutten. Ook dit is jouw dankbaarheid. Je gave van een goede thuis, je kansen op studie en werk.Het geluk van mensen te ontmoeten die je het geloof aanbrengen. Alles is gave voor de andere. "Om niet heb je gekregen, om niet moet je geven..." Maar je moet jezelf laten aanspreken door God. En wij zullen "gezien" zijn. God is een onvermoeide minnaar die steeds weer de mens opzoekt om hem lief te hebben. Het is een wederzijdse liefdesdialoog. Het is in elkaar verblijven..."Blijf in Mij, zoals Ik in jou". Het is de liefde van de bescheidenheid en de verborgenheid. De goddelijke werkzaamheid zal je leven leiden. "Je bent niet meer van jezelf, je bent van Christus en Christus is van God." Sommige mensen, die we heiligen noemen, zijn monumenten van Barmhartigheid.(p.33) Niet alleen de heiligen op de kalender... maar misschien je vader of je moeder...iemand die je reeël voor ogen staat... die je aanraakte met Zijn Liefde. Zonder dat ze het zelf wisten...doorvaartmensen waren. Ze zijn enkel bedding... Moge wij ook het verhaal door laten gaan...Het is je toevertrouwen aan dat gebeuren, en wel zo dat je volledige zelfgave wordt aan Christus in je, zoals Hij zich geeft aan jou. Het zal ertoe leiden dat we Gods liefde zullen worden.

 

 

November 2O14:

Durven wij duiken zoals de parelvisser naar de afgrond van de Liefde. Durven wij onszelf verliezen in de Andere die liefde heet. Kunnen wij de liefde van God aan? Willen we de Liefde van God aanvaarden zoals Hij ze aanbiedt. Het is een zaak van kwetsbaarheid. Een gegevenheid van de een en de andere. Een gegevenheid van de ene in de andere. Het is de permanente Aanwezigheid van een schenkende. God door mensen aan de andere toevertrouwd. "Mensen-genade."

Maar wij bezitten God. Wij bezitten Hem in de Eucharistie. Zijn liefde wordt op mensenmaat aangeboden. Wij mogen Hem in barmhartigheid ontvangen. Wij mogen toegang vinden in Zijn zachtmoedig en nederig hart. Hij wil van ons zijn, Hij wil in ons zijn. Zijn gestalte uitleven in ons. Wij mogen deelachtig zijn aan Zijn wezen. Naar U dorst mijn ziel en hunkert mijn hart.(ps.63) Het Godsverlangen leeft in ons. Wij mogen ons laven aan de Bron. Om niet...Wij mogen naderen met de voeten van het geloof, met open hart...geen krachttoeren, geen inspanningen...het is enkel ons toevertrouwen aan Zijn genade. Wij zijn Gods werk. Uw Liefde is mijn kracht...

 

 

                                                            De arme en de parel

 

                                               De kostbare parel ligt diep verborgen.

                                               Duik, o mijn ziel, als een parelvisser,

                                               Duik diep,

                                               Duik nog dieper en zoek!

                                               Misschien dat je de eerste keer niets zult vinden.

 

                                               Houd vol, o mijn ziel als een parelvisser,

                                               zonder versagen, houd vol en houd vol,

                                               duik diep, altijd dieper,

                                               en zoek!

                                    

                                               Wie het geheim niet kennen

                                               zullen spotten met je,

                                               en het zal je pijn doen.

                                               Maar verlies de moed niet,

                                               parelvisser, o mijn ziel!

 

                                               De kostbare parel ligt daar echt, verborgen,

                                               verborgen heel in de diepte.

                                               Je geloof zal je helpen de schat te vinden,

                                               en zal mogelijk maken dat wat verborgen was

                                               eindelijk onthuld.

 

                                               Duik diep, duik nog veel dieper,

                                               als een parelvisser, o mijn ziel,

                                               en zoek, zoek zonder versagen !

                                                                                          

                                                                                      Swami Paramananda

 

September 2014: De parel.

Een nieuwe start met een nieuw boek. Het woordje ontvankelijkheid komt ons tegemoet vanaf de eerste bladzijde. Ontvankelijkheid voor het gesproken woord. Kan de taal van de poezië, van de Schrift mij raken... kan een ander mij raken? Ben ik gewilde ruimte voor de andere. Kan ik in een open relatie staan... niet alleen tot dingen, maar tot mijn medemens , tot God. We weten het wel allemaal... ontvangen op zich maakt gelukkig... we ontvangen het geluk als een geschenk. We mogen dit ervaren in ons dagelijks bestaan, een lief woord, een stil gebaar, een tedere blik. Er is een vis à vis. Wij worden gezien en wij zien de andere aan. Tederheid breekt open en krijgt volop ruimte om te leven. Wat is de liefde en hoe kunnen we ze omschrijven, kunnen we daar volop woorden aan geven? Ontvankelijkheid vanuit een relatie maakt vrij. Het is een relatie die liefde heet. We weten ervan, we mogen het doorleven of we hunkeren ernaar. Het kan een zoektocht zijn van gekwetste mensen of van een diep gemis. "Je kan niet geven, wat je niet ontvangen hebt." Een realiteit die soms harde woorden verschuilen. Of hoe kijk ik het leven aan. Aanschouw ik de goedheid van de andere of val ik over struikelstenen van negativisme. Het glas kan halfvol zijn, of halfleeg. Als je niet ontvankelijk bent zie je geen liefde.  In de ontmoeting kunnen we op dezelfde golflengte zitten. "Het hart verlangt geraakt te worden." Leven wij vanuit dit bewustzijn? De liefde is in ons aanwezig maar vaak moet ze nog geboren worden. Bieden wij haar groeikansen, halen wij haar tevoorschijn uit de akker van ons eigen leven. Een kostbare schat die iedereen bezit. De welwillendheidsliefde...Wederzijds de andere willen. Zo'n liefde wordt geboren vanuit de diepe Bron die ons bewoont. Mag de Bron stromen doorheen de bedding van jouw openheid...mag jouw hart gebed zijn, de andere aanroepen om er te zijn, volledig, geheel en al. Er is geen spanningsveld in de Liefde van God. God is alleen maar ja,en in het hier en nu kan Hij, de Liefde taal en teken zijn. De bereidwilligheid van God wordt de onze. De Liefde komt tevoorschijn, ze is realiteit, ze is Aanwezigheid. Diepe eenheid die allen verbindt.

Er is een diepere grond die van stilte spreekt. Uit die diepe grond, die Bron wordt alles geboren. "Door Hem hebben wij het leven, het bewegen en het zijn." In liefde en geloof zijn wij uitdrukking van Zijn bestaan. Dit is ook de roeping van de mens, om kind te zijn. Gedragen op Zijn arm, vertoeven in de schoot van de Drie-eenheid. Er is een relatie van ontvangen en geven. Het is de aanblik van de parel...

Juni 2014: Luisteren(laatste hoofdstuk)

Luisteren ... hoe eenvoudig kan het zijn. We zijn ertoe geschapen... twee oren en één mond. Maar we leven in een drukke jachtige wereld waar de stilte verdrongen wordt. En toch is de stilte een bron, een oase waaruit de mens kan leven, op adem komen. Waar we onszelf kunnen zijn. Het kan een eenzame plaats zijn, een verblijf in een abdij of een mooie plek in de natuur. Maar vooral bezitten we de stilte zelf... diep in ons is er dat thuisland...niet ver weg, wel verborgen. Niet morgen maar hier en nu... De langste weg is de weg naar binnen(Dag Hammarskjold). Maar eens je je de diepe stilte hebt ontmoet is er een openheid waarin je verder kan gaan, kan je afdalen... De stilte nodigt je uit tot afspraak, zij herbergt er het verlangen tot ontmoeting. Een rendez-vous in liefde en trouw. "Ga  in de binnenkamer van je hart en bidt in het verborgene." zegt Jezus. Daar is het centrum van je wezen. Het is Zijn wezen. Daar wordt je gebed verhoord... zijn Aanwezigheid. Moge Gij je genoeg zijn. Moge Gij je verlangen zijn. Naar U dorst mijn ziel en hunkert mijn hart als dorre akkers naar regen(ps.63) Ja, wij wonen in een dorstig land dat uitziet naar de morgen. Kunnen wij de dageraad beluisteren,  kunnen we lang genoeg wachten in stil zwijgen...in aandachtig luisteren. Als de ziele luistert, spreekt het al een taal dat leeft.(Guido Gezelle). Een taal van zuiver zwijgen, in een onbegrensde ruimte waar niet meer te zoeken, niets meer te winnen of te verliezen valt. Maar waar Jij je laat vinden en een mens opwekt en verliefd maakt. (Joh.+)

Mei 2014: Het contemplatieve gebed.

Contemplatie... binnen de karmel het leven zelf... Maar ook voor  iedere mens is dit het leven zelf. Het is de adem van je leven. Het is de hartslag van je leven. Het is die diepe eenheid in Liefde... Het is relatie met de Andere. In de Andere. Hij is het leven in jouw leven. Hoe kan je dit op het spoor komen? "Het hart verlangt geraakt te worden..." Een spreuk van BZN. Dit is het verlangen van ons hart. Durven wij dit verlangen openleggen. Zodat het als een wellende bron kan stromen. Durven wij weggaan uit de meditatie tot luisteren...tot zwijgen... tot stilte...Er is geen andere weg... en het verlangen van jouw hart zal je weg worden...Het is de weg van de stille eenvoud waar God alles mag zijn in Jou. Het is de stilte van Zijn Aanwezigheid waaruit alles kan geboren worden. Rust, vrede, goedheid, mildheid, liefde...Het is een weg, die alles van je zal vragen. Een hart, een ziel waar Hij de volle ruimte mag zijn van Zijn Aanwezigheid. Hij wil jouw tot woning zijn. Een woning waar de liefde mag bloeien... in trouw en onvoorwaardelijkheid. De woning van je hart die steeds weer opnieuw tijd maakt tot gebed. Om af te dalen in de innerlijke stilte tot de grond van je wezen. Durven de grond onder je aardse voeten verliezen...  durven dieper afdalen in de liefde van God. Je wordt geleid. Hij trekt je aan in Zijn wezen... Je wordt meegenomen. Wat een geheim van Liefde... voor ieder van ons. In God vindt met zijn ware identiteit. Hij is ons Wezen zelf. Hij is onze grond. De Liefde graaft ons uit. Het verlangen van de liefdevolle aandacht  graaft Jou uit. God kan tevoorschijn komen in ons leven. Nu begint reeds de Eeuwigheid. Wat zal de Eeuwigheid anders zijn? In U volkomen zijn...

Maart 2014: Het verblijf van de geestelijke rust.

Wat is geestelijke rust? Is er gelijkenis met innerlijke rust? We vermoeden, geloven, ervaren dat het veel dieper gaat. Innerlijke rust kan een poort zijn tot... maar het ene volgt niet automatisch het andere op. Geestelijke rust... een genade die je ontvangt als je er toe bereid bent. Heb ik dat ontvankelijke, arme hart tot openheid? Moge wij binnengaan in uw rustplaats.(ps 95) Ons gebed in de ochtend. Een openheid waarvan je de diepte niet kan vermoeden. Een openheid die de deur niet meer sluit... Een openheid die een ruimte ontsluit... Een wijdse ruimte die geen begrenzing kent. Een ruimte die in stilte van God spreekt. Die God geboren laat worden...God kan zichzelf worden in jou... God kan zichzelf zijn in jou...Hij voert ons tot gelijkvormigheid en deelt ons zijn geheim van Liefde mee. Hij kan Zijn werk in jou voltrekken. In een werk dat Liefde heet. Het is een liefde zonder maat voor gans de wereld. "De wereld bestaat uit louter gelegenheden tot liefde". (Kierkegaard). Er is geen begrenzing. Alles spreekt van Hem. In het diepste diep van ieder is God verborgen. Wij kunnen Hem aanschouwen, ook in de gebroken, gevallen mens... en misschien nog het meest. Wij kunnen Hem beminnen in de andere. Alles is Liefde en alles ademt  Liefde... waar wij het laten geboren worden...

Febr. 2014 : Gods instrument...

Gods instrument zijn. Willen we dat zijn? Verlangen we telkens opnieuw het gebed te bidden : " Heer, maak mij tot een instrument van Uw vrede." (Sint-Franciscus). Heer, maak mij tot Uw instrument. Is dit het werkelijke verlangen van mijn hart? Mag Hij mij volledig bewonen, dat ik niet meer leef, maar Christus in mij? Niet zo eenvoudig, want hoe is de weg... een weg van vallen en opstaan, van weerstand en bereidwilligheid. Is het een kruisweg? Of is het wandelen in gereedgemaakte daden. Dit is de weg van de minste weerstand. Het is de weg van liefde zijn en je eigen leed niet voelen. Die weg is er voor ons allen. " De weg heeft God voor mij getekend maar ik moet alleen maar ja zeggen. (Etty Hillesum) Het is de weg van de gegevenheid, volkomenheid waarin het zelfbeschikkingsrecht geen zeggingschap heeft. Het is de wil van de Vader doen, de onuitputtelijke bron van goedheid en liefde. Zijn Liefde wordt jouw doorstromende liefde, Zijn dorst wordt de jouwe. Hij kan alles in ons volbrengen... "van Zijn volheid hebben wij ontvangen, genade op genade". Hij verlangt Zijn werk in ons te volbrengen. Hij heeft geen andere handen dan de onze. Geen andere hart dan het onze, dat Hij bewoont. In onze daden komt Hij aan het licht. "Wie in Mij blijft, zoals Ik in hem, die draagt veel vrucht want los van Mij kunt gij niets." Het is de weg van de armoede. Van uitgestrekte handen, van een bereidwillig hart... "Hij hecht er slechts aan dat men Hem eerbiedigt en op zijn genade vertrouwt." (psalm 147A). Slechts loslaten en laten doen. Gods werk in jou laten doen. Het is zaaier zijn... en gaan slapen in het bed van je vertrouwen. Je mag gaan rusten in Hem en geen zorgen maken voor de oogst. Niet aan het gras trekken omdat het zou groeien... dan trek je het uit. Het is gaan slapen in de boot van het vertrouwen, ook al zijn er dagen van storm en onweer op de zee van je leven. Het is aanmeren op het eiland van de mateloze rust... Voor U zijn dag en nacht gelijk... Jij bent de dragende grond van ons leven, in Jou komt... is alles goed.

 

Jan. 2014 : Onmiddellijkheid...

We kunnen  dat woord niet direct plaatsen in de religieuze betekenis. En toch... de hedendaagse mens kent de onmiddelijkheid... of toch een sterke aandrang tot vervulling van zijn behoeftes en verlangens. En we ontdekken onszelf in ons gebed. Het ongeduld van de vraag naar het antwoord. We stellen het geduld van God op de proef... Maar zijn wij openhartig? En doen wij direct de deur open als Hij klopt... Horen wij Zijn kloppen? Mag Hij in ons wonen? Of is Hij soms een ongewenste gast en zijn wij niet thuis.. zijn we op weg, op de snelweg of een doodlopende weg van ons drukke bestaan. Waarin we ook nog eens onze naaste voorbijlopen...

God is zo geheel anders... Hij is gemeenschap. Eenheid. Hij geeft Zichzelf volledig aan Zijn Zoon en Zijn Zoon geeft Zichzelf volledig aan de Vader. De Liefde wordt uitgegoten in de Andere. Onafgebroken... Voortdurende offerande... offerande die ook doorgaat in de Eucharistie... een gebeuren die ook ons ten deel valt. Ook wij worden opgenomen in die Liefdesbeweging...als we het verlangen. Een levensstijl van het alles, van de overgave..."Het is de Liefde die me leidt, alleen de overgave telt." (Thérèse).  Je wordt opgenomen, gedragen in die Liefdesbron. In het stromende water. "Of gij de bron ook kent... haar wellen en haar stromen... al is Zij nachtelijk".(Johannes van het Kruis).

Als we ons weggeven als Zijn algeheel bezit, dan staan we in het echte Leven. "Al het mijne is het Uwe. En al het Zijne wordt het onze". We mogen deelnemen aan Zijn leven, aan Zijn onbaatzuchtige Liefde. En dit is het diepe gebed die altijd verhoort wordt. Zo is God. Hij kan in ons doorleven... de menswording kan opnieuw geschieden. Dit is het wachten van God... dit is het verlangen van God. Hij wilt steeds weer opnieuw in de mens geboren worden.

Kunnen wij  het woordje onmiddelijkheid een nieuwe naam geven... Ja... vanuit de Eucharistie... dankbaarheid... maar ook trouw, onvoorwaardelijk, nabij, het nu van God. Moge wij groeien, in die onvoorwaardelijke trouwe nabije Liefde.En een nieuwe mensheid worden voor de wereld van vandaag...

Dec. 2013: Leven in het nu...

Het gebeurt nu... Ik-hier-nu. (oude woorden uit jonge vervlogen jaren spreken nog altijd) Nu is het van belang om aanwezig te zijn, om "te zijn" in de werkelijkheid. Wat is de werkelijkheid... gebeurtenissen, alles wat waarneembaar is. Of gaat het om iets dieper... onzichtbaar maar doordrongen realiteit... Het gaat om een relationele werkelijkheid. Tussen Gij en mij.God is de werkelijkheid van mijn leven. Hij is mijn binnen en mijn buiten.Zijn tegenwoordigheid, alom aanwezigheid...Hij is mijn bestaan als Hij werkelijk aanwezig mag zijn in mijn huis, in mijn hart. "Wij worden niet langer meer de verlatene genoemd en ons land is niet langer woestenij...maar Zijn verlangen, Zijn bruid.(Jes.) Hij is ons thuisland, in Hem mogen we leven, bewegen en zijn. In Hem mogen we 'nu' rusten. In Hem is alles aanwezig, zoals Hij in alles aanwezig is... Wij hebben niets tekort. Wij 'mogen' loslaten wat voorbij is... het is in Hem geborgen... wat een uitnodiging... maar willen we dat? Hoe vaak zitten we niet opgesplist in wat voorbij is en wat nog moet komen. We lopen onszelf voorbij... het huis waar Gij woont. Als je leeft in het nu-moment sta je tevens geworteld in de Liefde... het is de Bron waarin wij in stilte  aan mogen  laven. Als we dorstig zijn naar U... U bent de grond onder onze voeten... de grond van ons bestaan. Een leven in Jou kent zijn grenzen... het hart voelt feilloos aan wat juist en noodzaak is.Wat is belangerijk of nutteloos... Brengt het rust of onrust, is er vrede of angst. Nu leven, nu liefhebben... dit is de oefening van het leven. Ons leren bekwaam te maken in de Liefde. Jij geeft ons het leven om te staan met open handen, gave en geen opgave... In alle omstandigheden 'ja' zeggen op het Leven. Zelfs met onze mogelijkheden en grenzen... zo is het goed. Zo is het door Hem gewild. Het nu-moment gaat altijd door... Nu is het moment van Gods tegenwoordigheid en jouw aanwezigheid. Nu één zijn. Nu is het moment van God waarin Hij zichzelf is in jou. Jouw bestaan verraadt als het ware Zijn Aanwezigheid. Het is een leven van Liefde... van die stille ruimte waar Hij  thuis is en waar wij mogen thuis komen. Het is een stille plek van liefde... waar je je laat beminnen om te leven vanuit Hem in deze wereld.

 

Nov. 2013 : Contact met de werkelijkheid…

Wat of wie is de werkelijkheid?  De werkelijkheid… de realiteit van mijn bestaan, ze is me gegeven… een dagelijks geschenk waarin ook de beker moet gedronken worden. De realiteit omtrent mijn leven. Hoe gedraag ik mij in het leven? Ontvlucht ik de werkelijkheid in ontmoeting met mensen, die me minder liggen? En trek ik een façade op van geveinsde vriendelijkheid? Ontvlucht ik de werkelijkheid omtrent mezelf? Aanvaard ik mezelf met mijn begrenzingen… Kan ik leven met datgene wat nog onwerkelijk is in mijn leven. Of kan ik de stap zetten tot aanvaarding van mijn onvermogen… We mogen ons gedragen weten, als we gans ons zijn durven toevertrouwen aan de Andere… “Hij is groter dan ons hart en Hij weet alles…” We hoeven Hem niet te ontvluchten met onze schamelheden, met onze mislukkingen. Het kan een toegangspoort worden en werkelijk zijn als we de stap durven zetten… Niet eens… maar steeds weer opnieuw… durven zoals Thérèse met open handen staan, zelfs met lege handen… durven onderaan de ladder staan, en zelf niet in staat om de eerste trede te beklimmen. Ja Heer, Gij komt naar beneden… Gij daalt af in ons hart en tilt ons op in Uw Liefde. Wij mogen ons gedragen weten…

Gij zijt aanwezig, Heer… Eeuwig nu zijt Gij aanwezig. Gij zijt te vinden in de stilte, als wij die stilte durven binnentreden. ”Nooit zal je de tijd vinden, je zal tijd moeten maken…” om die stilte binnen te gaan, het  zal veel van je vragen… maar het  zal je het verlangen worden tot Godsontmoeting. Er is geen andere weg  van de Liefde. Een Liefde die steeds dieper zal gaan. Het zal een ontginning worden.  Het vraagt moed en uithouding om in die spiegel te kijken waarin we ons eigen ik ontmoeten, hier moeten we onszelf aanschouwen zoals we zijn, naakt zullen we voor U verschijnen  maar we  zullen  U ontmoeten zoals Gij zijt. Gij zal ons bekleden met Uw Liefde en barmhartigheid.

Gij zijt aanwezig in ons hart.  Een hart dat ja zegt op het leven, hoe het ook is, of was… of zal zijn.  Wij vallen niet buiten Uw Liefde. Ons leven en Uw aanwezigheid vormen de werkelijkheid tot een bestaan “ten Leven”. Steeds weer leert Gij ons dit ja te beamen doorheen alle duisternis.  Gij hebt dit doorleeft. En steeds weer  zal Je  ons leven beamen in Jou.

Sept. 2013 : Ontspannen leven.

Een ontspannen leven huist in een lichaam vrij van spanningen, vrij van hindernissen. Welke zijn onze hinderissen op weg naar God. Onze eigen wil weliswaar, het verlangen dat ronddwaalt naar nooit genoeg of altijd meer... ons lichaam is als het ware onze behoeder... het slaat alarm wanneer we verkeerde wegen gaan. Ja, ons lichaam is een tempel waar de Heilige Geest woont, Hij is onze beschutting tegen storm en onweer... Willen wij schuilen onder die mantel van vrede? Laten wij die vrede als onderstroom opborrelen tot een bron waar anderen kunnen laven... Wanneer wij bewoont worden door innerlijke vrede en stilte draagt dit bij... je straalt het uit. Ja, je lichaam kan sacrament zijn voor mensen om je heen, of je kan bewogen , zelfs aangeraakt worden door mensen, die taal en teken zijn van Gods aanwezigheid. Een lichtbaken in deze wereld...met gans ons wezen, ons zijn omdat we in Hem rusten... niets hoeft nog inspanning te kosten... Alles wordt gedragen in Hem, de mensen, situaties, maar ook je gewone dagdagelijkse bezigheden. Alles kan spreken van Hem. Kunnen wij dit zien? Of willen wij dat... "Uw wil te doen is mijn vreugde..." Het is een weg van overgave, ook van trouw en volharding... Elke moment opnieuw met open handen staan in een houding van overgave. Je lichaam, gans jouw uitdrukking van gebed is een ware schat... we mogen dit niet verwaarlozen... Het is telkens weer opnieuw zich laten scheppen door de Schepper van hemel en aarde. Moge ons grondhouding het verlangen zijn naar Hem, naar die eenvoudige weg waar God zelfs stilte mag zijn. Dit is zijn naamkaartje als het ware. Het is voor ons tijd maken voor de stilte van God, waar de muziek van het eeuwig zwijgen zingt... Of is het de taal van de Liefde, de enige taal die Jij verstaat.(Joh+)

 

 

Juni 2O13 : Gij hebt voor mij een lichaam bereid.

 

Zien wij dit zinnetje als een paradox… kunnen wij het geestelijke en het lichamelijke met elkaar verzoenen… de Kerkgeschiedenis legt hierin een hele lange weg  af.  En is zij al thuisgekomen?

Kunnen wij kijken naar Christus op het kruis, waar zijn Lichaam ten volle teken was van overgave. Zijn leven, zijn sterven in het lichaam heeft veel teweeggebracht zo niet alles…  Het ene is het andere. Het is de volheid van het Leven in het sterven aan zichzelf…

Kunnen wij kijken naar  Jezus , hoe Hij zijn lichamelijk leven heeft geleefd?  Zijn aardse leven… Hij heeft alles in zijn spreken en doen tot uitdrukking gebracht. De lamme doen rechtstaan, de melaatse aangeraakt. Hij nam kinderen bij de hand… De vrouw met bloedvloeiingen raakte Hem aan. Er was een fysiek contact. Hij gaf het Leven door. Het leven van de Vader , het  goddelijk leven aan ons gegeven. Dit is ook zijn menswording.  De afdaling van de Goddelijke Liefde voor ons. Gij deelt ons mens-zijn en neemt ons op in Uw goddelijk leven. (Eucharistisch gebed).

Wij kunnen innig deelnemen aan dit gebeuren in de Eucharistie. Dan kan ook het leven van Jezus in ons leven, in ons lichaam werkelijkheid worden. Durven wij ons laten aanraken door de Eucharistie? Zoals Christus… eten en gegeten worden? Om tempel van de Heilige Geest te worden. “Blijf in Mij dan blijf Ik in u.” (Joh.) Het is een werkelijkheid van leven… een onsterfelijk gegeven waarin we met gans ons zijn in staat worden gesteld tot zorg voor de andere. Wij kunnen de onmacht helen, in een blik, een aanraking, een troostend gebaar.

Christus kan in ons Zijn gestalte aannemen. Wij worden Christus in de mate dat we Hem aanvaarden.

In ons aards lichaam zaaien we ons hemels leven. Het is een instrument ons gegeven om mee te werken aan de opbouw van Zijn Rijk. Ons lichaam toont ons op welke manier we in het leven staan.

 

Zijn we dankbare mensen?  Staan we in het leven met open handen…om God en mensen te ontvangen.  Moge alles in ons leven de weerspiegeling zijn van Zijn leven in ons. Moge Hij zijn menswording in ons opnieuw beleven. (Elisabeth van de Drie-eenheid)

 

 

Mei 2013 : Dankt God voor alles…

God danken voor alles… ligt dit binnen de mogelijkheden van de mens? Is dit  niet een genade die zijn plek heeft in jouw hart… en daaruit opwelt als een levende bron van overvloed… een bron van vreugde…

Wij kunnen dit niet uit onszelf…en al vlug bemerken we bij ons dat het ons veel gemakkelijker ligt om te danken wanneer het ons goed gaat… als wij de dagen naar waarde schatten… in de goedheid en de liefde van mensen om ons heen… als we de natuur mogen bewonderen… als alles zijn kiemkracht vindt na een weldadige regenbui. Of als een regenboog verschijnt aan de hemel…

Kunnen wij ook de momenten naar waarde schatten als het ons minder goed gaat … en dit zien als een groeiproces… waar Jij ons zo onzichtbaar innig nabij zijt.

Overal zijt Gij aanwezig, Heer…Gij zijt boven en onder ons, achter en voor ons, binnen en buiten… maar hebben wij die blik die U ziet door  alle duisternis heen. De duisternis van oorlog en tweedracht in ons, onze omgeving en de wereld… We hebben een weg te gaan…een weg van vallen en opstaan. Uw wegen zijn niet onze wegen, maar leid ons, Heer op Uw weg… en Uw gedachten zijn niet onze gedachten… maar keer Uw hart naar ons , leer ons ons hart voor U te openen.  Leer ons uw Liefde en uw dankbaarheid ook in de moeilijke momenten van het leven. Leer ons Uw leven, in uw voetspoor verlangen wij te gaan…

Dit is uw verlangen en uw trouw…uw trouw aan mensen om hen tot Zich te trekken. “Ik ga naar de Vader” zegt Jezus. Ons leven is geen doodlopend spoor. Doorheen alle gebeurtenissen van het leven… kunnen wij Hem alle kansen geven om heel intens aanwezig te zijn.

Danken is dan ook je bestemming vinden…  Hij is de bron van alle vreugde… Dit is zijn wezen… de Liefde zelf… Dankbaarheid maakt je heel, je mag ten volle in Hem aanwezig zijn… je mag een loflied zijn van Zijn heerlijkheid (Elisabeth van de Drie).

Danken is gebed zijn...

 

 

April 2013. Schep orde in je leven !

Een vraag met een uitnodigend karakter... haast dwingend... nu de tijd er nog is... Wat is orde...meer dan die uiterlijke orde... aanwezig als de lente zijn intrede doet... En de schoonmaak van vele dingen in huis begint... Het gaat verder of zelfs dieper dan dat... orde veronderstelt eenheid, harmonie, vrede... En is dit nu niet iets voor de wereld van vandaag?

Wij zijn binnengetreden in de Paastijd... en is Goede Vrijdag niet het ultieme gebeuren.. waarin de chaos van de wereld door de barmhartigheid van het Kruis wordt tenietgedaan... de orde... de liefde van God in Christus breekt open... Het geheim van God ontwaakt...

Maar innerlijke orde vraagt zelfreflectie... Hoe is het met mijn hart gesteld? Mag God er binnenkomen? Sommige vragen zijn aanzet... Wat doe ik met mijn vrije tijd... maak ik tijd voor stilte, gebed, meditatie... Welke zijwegen bewandel ik? En welke valkuilen doen mij struikelen... de valkuil van het uitstel... we kunnen ze allemaal invullen... maar we kunnen het ombuigen, als we het verlangen... het tere plantje van de liefde kan wortel schieten... We kunnen het water geven...elke dag een beetje maar elke dag kan het water ons geschonken worden vanuit de Bron. Durven wij die Bron laten vloeien... die zich in ons bevindt... De goddelijke bron van het stromende 'Levende' water. Mag het zaadje van het  geloof en de  liefde kiemkracht krijgen in ons leven... om zoals Paulus het schrijft- geworteld en gegrondvest in de Liefde- te zijn.

Wij mensen hebben nood aan een uitwendig kader... het vraagt een zekere discipline... en in het leven van de werkende mens is dit geen vanzelfsprekendheid. Het is een groeiproces... zoals een vrucht ook zijn seizoenen nodig heeft... Het zal-steeds weer opnieuw- een tijd worden waarin je zal loskomen van vele gewoontes. Het gebed doet iets met jou. Je wordt anders-je wordt gelijkend-op de Liefde. Binnentreden in het gebed, is binnentreden in de Drie-Ene-Liefde... Je mag het zoon-dochterschap aanvaarden. Er is open ruimte voor jou...op jouw eigen manier... Je bent unieke dochter, unieke zoon van de Vader. God is Vader en beleeft dat doordat de Zoon zoon wilt zijn...Christus is de volle aanwezigheid van de Vader... Hij beleeft die eenheid in liefde met de Vader totaal. Ook wij mogen binnentreden in dit Liefdesmysterie...

In het gebed kan je je in God weten... Je leven wordt gebed. Het is een houding, het is een weg... Het is een leven waarin God het laatste woord mag hebben. Niet de arbeid en de drukte van de dag beheerst mijn leven... Arbeid is mooi als ze ten dienste staat... als ze zelfs plaats kan ruimen voor wat wezenlijk is in het leven.

De liefde is mijn gewicht... ze trekt me in de juiste richting.(Augustinus) We worden naar binnengetrokken... de zwaartekracht van de Liefde laat je niet los... Maar laten we vele dingen loslaten om zich te verliezen in Hem...

Kom, laten we God blij maken met ons leven...

Kom, laten we gaan...

 

Maart 2013 :  Gedenken en vergeten... Vergeet zijn weldaden niet.

Hoe zouden wij U kunnen vergeten, Heer... Gij schenkt U tot brood, tot voedsel in de Eucharistie. Maar hoe is het met ons gesteld?

Zijn wij ten volle aanwezig  met ons hart als Gij U zich aanbiedt tot Leven voor ons allen. Zijn wij aanwezig als gave aan U? Wij zitten vaak vastgekleefd in de zorgen...en de bekommernis van de dag. Wij zijn het volk Israël dat ronddoolt in de woestijn, een leegte van niet vervulde verlangens of bevangen door de hitte van de moedeloosheid. Herinneren wij nog de dagen dat het ons goed ging... waar Gij zo overweldigend aanwezig was...Dat wij ons gedragen voelden op die arendsvleugels van Jou. Laten we ons die dagen herinneren die smaakten als honing...

Gij schenkt ons aan elkaar. Wij vormen gemeenschap in U. Zoals Gij brood voor ons zijt, kunnen wij ook brood zijn voor elkaar. Kunnen wij U zijn in elkaar. Door alle tijden heen zijt Gij aanwezig... U komt steeds weer tot ons als wij onderweg zijn met elkaar. U komt ons tegemoet in het Woord van de Schrift. In de levensgeschiedenis van mensen. Kunnen wij dat zien, kunnen wij dat horen, kunnen wij eerst en vooral luisteren en steeds indachtig zijn wat voorheen werd gesproken... Bewaren wij U in onze herinnering? Bewaren wij U in ons hart... Draag mij als een zegel op uw hart vraagt Gij in het Hooglied. Kunnen wij de nacht ingaan... Zoals Elisabeth van de Drie :" Door alle nachten heen, mijn blik steeds vast op U. Ja Heer, voor U zijn dag en nacht gelijk. Gij laat ons niet onbestemd achter. 

 

Febr. 2013. Is het verleden onherroepelijk? Ja of neen ? Welke betekenis geven we zelf aan ons verleden... laten we het als een zware steen op ons rusten, slepen we de tal van mislukkingen en ontgoochelingen met ons mee? Of zingen we het uit..."This day is the first day of my life". Het is noodzaak welke betekenis we aan dit alles geven... hoe staan we in het leven...kan het verleden vruchtbaar zijn, hoe dor of schamel het ook was... Wij kunnen het omkneden zoals dat zachte deeg...we hebben het leven in handen...althans hoe bezien we de feiten...Mijn verleden is mijn paspoort... het is van mij persoonlijk...het is onuitwisbaar maar God heeft ons de kans om het verleden te verwerken. Het is een weg naar Hem. In Hem krijgt het verleden een toekomst... wordt het herschapen tot nieuw leven. God is in staat om al mijn fouten "ten goede" te keren, maar belangerijk is ook dat wij onszelf vergeven om een andere -nieuwe- visie te hebben van het verleden. Vanuit het heden kunnen we het verleden zin geven...is het zelfs noodzakelijk... Of denken we maar aan de goede moordenaar aan het kruis...Hij was de eerste heilige... met zijn verleden... "Vandaag zult ge nog met Mij in het paradijs zijn" zegt Jezus... Wat een belofte... die ook voor ons is weggelegd. Hij gebruikt onze zonden...kunnen wij met een vertrouwvol hart Hem tegemoet treden... het is ook een groeien in nederigheid om minder op onszelf te vertrouwen. God is trouw in Zijn barmhartigheid. Durven wij kijken naar het kruis? Durven wij in de barmhartigheid gaan staan? Je laten doen... God doet alles in jou maar laat je Hem dat doen? De concreetheid van het leven laat niet toe om te oordelen, niet met onze visie maar met Zijn visie in het leven staan. Je hart bezit de Bron van de Liefde... we kunnen voor elkaar 'bron' van zachtmoedigheid zijn. We kunnen heel dicht tegen Jezus aanleunen...Om het leven te herscheppen, te vernieuwen... het schaadt onszelf en de andere niet. Wij kunnen het verleden zin geven maar we kiezen zelf... "Kies het Leven..."  Het wordt ons geschonken... en wij mogen ondanks alles, onvolkomen, onvolmaakte mensen zijn... Niets kan ons scheiden van Zijn Liefde.

 

 

Jan. 2013. We verdiepen ons in de Liefde… in het hoofdstuk “Iedereen die liefheeft kent God”

Is dit zo??? Of mogen we ook uitspreken... “We hebben de liefde leren kennen die God voor ons heeft en we geloven in haar… “. (1. Joh.4)

We komen in het hart van ons geloof terecht als het over de liefde gaat…”Gij zult de Heer Uw God beminnen en uw naaste als u zelf”.

We komen tot de conclusie dat het over gans ons leven gaat en dat het nooit af zal zijn… We kennen de grenzen van ons mens-zijn en het stuk-werk zijn… Wij weten dat we het verlangen van de mens, zijn hunkering naar liefde niet zelf kunnen invullen … vervullen…  enkel de liefde van God kan de mens vervullen…

Maar wij geloven dat we ten volle mens worden in relatie tot de A( a)ndere. Wij zijn geroepen tot gemeenschap…Wij zijn Gods scheppingswerk… het klei in Zijn handen… en Hij zag dat het ‘goed’ was…Ook wij hebben een scheppingsopdracht… de mens ‘goed’ maken… Wij kunnen ons naaste bevestigen, hem , haar, alle goeds toewensen… samen op weg gaan… waar 'jij', 'jij' mag zijn en 'ik'  'ik' mag zijn… In de Liefde van God zijn wij Eén, 'wij' worden waar het  'jij' en het 'ik' niet wordt opgelost…

Wij mogen thuiskomen in de Drie-ene-Liefde. In Hen zijn wij thuis… in een zuivere relatie. We worden beademd met de Godsliefde.   Dit is ons bestaan, onze existentie…om in een juiste relatie tot de naaste te staan. “De gezindheid van Christus moet onder u leven.” zegt Paulus.

Ja, we hebben elkaar nodig, we zijn elkaar gegeven om te kunnen zijn wie je bent. Wij kunnen elkaar 'toeademen' , ruimte bieden waar de andere zichzelf kan zijn. Het hart van de Drie-ene- Liefde speelt af in ons menselijk bestaan. Wij mogen in het 'mededogen' van de andere,  de Liefde van God ervaren. Wij mogen samen  in de bedding van Gods stroom gaan staan. Ja , staan… de Liefde van God houdt ons overeind… Je mag rechtop staan, je hoeft niet te gaan liggen, of te blijven liggen…God grijpt je bij de hand… vaak in de mens die met je op weg gaat… maar ook in jou diepste diep… waar die ‘Bronader’ ligt verscholen… Bron van levend water, van gevend water. Jezus, de Heer. Hij wilt de mens 'ten leven'… God wilt ons oprichten… "de glorie van God is de levende mens" (H.Ireneus).

Maar vaak doet de liefde pijn… en kan het slechts wachten zijn…en een groeien in liefde… soms een heel leven lang… in het huwelijk tussen man en vrouw… in je werkomgeving… je gemeenschap… Wanneer je elkaar niet vindt, of je elkaar de hand niet reikt… of de ene neemt de andere zijn hand niet aan… dan kan het lijden zijn… dat wacht… in liefde en in trouw… en uitziet… tot die opening er komt… dat God zijn kans krijgt om de mens Zijn hand aan te reiken… Jouw aan te raken…en jouw te genezen…

                                                                   

Echte liefde laat alles open… Laat de Liefde gebeuren… het is een doorstromend leven waar geen hindernissen worden gelegd, in oordeel …of onbegrip… De liefde waar dwaasheden mogen bestaan. Waar ze vergeven worden… in een hart die op weg gaat naar God, en waar God zijn Liefde kan vieren… Wij zijn bij machte elkander te scheppen, te herscheppen in die kansen van verzoening…Wij kunnen alleen maar elkaar verlossen, nooit onszelf. Dit is de opdracht van de Liefde. In een Liefde die vaak verborgen daden van goedheid stelt… stil aanwezig zijn bij iemand die gekwetst door het leven gaat. Met de stille liefde van Gods kracht aanwezig zijn, en zijn bestaan leven te geven…

Wij kunnen voor elkaar het zout der aarde zijn. Zout zijn dat smaak geeft aan het leven, dat het leven bewaart… en dat het ijs van de liefdeloosheid  doet ontdooien…

 

 

Dec  2012 :  Deze maand treden we binnen in het mysterie van het lijden en van het kruis.  De vraag wordt in de aanzet van het hoofdstukje  gesteld : Kan men een gekruisigde God aanklagen ? 

We betreden de paden van het lijden... het lijden in ons eigen leven, het lijden van onze naaste medemens, maar ook het collectief lijden door oorlog, geweld...Kunnen we al dit lijden een plaats geven in ons leven. Mag het ons leven toebehoren? We komen tot de ontdekking dat ons persoonlijk lijden voor de één een grotere plaats inneemt dan voor de andere of dat het aandeel van de ene 'meer' is dan voor de andere. Maar zegt het spreekwoord niet : " Elk huisje heeft zijn kruisje". We kunnen tot vaststelling komen dat we geen hunkering moeten bezitten tot het lijden. Maar dat het lijden tot het leven behoort. Wat doen we met het lijden... wat doet het met ons? Kan het een opening bieden? Of laten we ons erdoor verpletteren? Hoe staan we tegenover het lijden... kunnen we ons in het lijden gedragen weten? Dit komt telkens terug... is dit de enige uitweg? Of treden we in verzet vanuit een zekere "godsverduistering".

We kiezen voor de heilzame weg van het lijden. Lijden gaat met ons leven mee en vraagt een 'geboortepijn'. Kent de moeder niet de pijnelijke barensweeën tot de geboorte van haar kind. Een wondermooie vrucht... nieuw leven... Het lijden kan ons groeikansen bieden...je leven lang... Het lijden is een mogelijkheid om je vrij te maken voor de diepere dingen. We kunnen ons blik gericht houden op het kruis... op Christus zelf... Hij is ons voorbeeld. Jezus, beeld van de totale onschuld heeft het totale lijden ondergaan. Hij is de weg doorgegaan... En Hij brengt ons erdoor. Er is uitkomst bij Hem.  Als wij durven 'ja' zeggen aan Hem. Als wij onze vrijheid in zijn handen durven leggen. Onze vrijheid in het ja of het neen. 'Ja' zeggen aan de liefde of 'neen' zeggen . Dat is de vrijheid... Wij kunnen binnentreden in die diepere vrijheid... in die totale overgave op het Kruis. In ons ja-woord neemt Hij ons mee... in ons antwoord van liefde en geloof  komen we terecht in het kruismysterie. Het is een mysterie... die afspeelt in een diepe grond van overgave en liefde. De ene vindt de andere... En het mysterie breekt open... Het kruisgebeuren doet iets...het is een plaats, een ruimte van vergeving, van zegening, van troost, van gave aan elkaar , van totale zelfgave aan God. Wie dit geheim geproefd heeft... verlangt niets anders meer... Wie of wat zal ons dan nog scheiden van de liefde van Christus?  Wij zijn door ons ja-woord gedragen door de Liefde...

                              " Toen heb ik ja gezegd,

                                 ja aan de Liefde

                                 en ja aan het Kruis

                                 want beiden wist ik één.

 

Nov. 2012 :  In het hoofdstukje “Een menigte getuigen van het geloof” mogen we ontdekken wie heiligen zijn. Kunnen we op hen een definitie kleven of is er een toegangsticket om te voldoen… om op die sokkel van heiligheid te staan?

We kennen de heiligen vanuit de kalender, op prentjes en ook kennen vele mensen heiligen vanuit hun devotie, denken we maar aan de Heilige Antonius … ‘Toontje’ als we voor de zoveelste keer niet meer weten waar onze sleutels zijn… Of de H. Rita voor hopeloze gevallen… Of kunnen we zeggen dat de heiligen voor de mensen van deze tijd onder een serieuze stoflaag zitten… en dat ze zijn in een vergeethoek terecht gekomen?

De liturgie van Allerheiligen neemt ons mee…en plaatst de heiligengemeenschap midden in het gebeuren… de litanie… de aanroeping van de Heiligen… Heiligengemeenschap en geloofsgemeenschap, één gemeenschap. De verbondenheid wordt uitgesproken. “Bid voor ons…” onze voorsprekers ten beste.

Maar onze tijd heeft nood aan heiligen… “Het is de roeping van elke christen ongeacht zijn levensstaat om heilig te worden.”(Benedictus XVI)

Heiligen zijn alleen door God gekend. Het is een leven dat samenvalt met God. Het is hun oorspronkelijk leven. Het is een leven dat vrucht draagt… vanuit een innig geënt zijn…van de wijnrank aan de wijnstok. “Blijf in Mij , dan breng je veel vrucht voort.” Het is een uitstromend leven… geschenk zijn voor de andere…godsgeschenk… Het is ook licht in de duisternis zijn…elk op zijn unieke wijze naar Gods bedoeling…Het is een liefdesband die gans de wereld omhelst. Maar het is een liefde die zich klein weet… en het  is een leven, een gestalte waarvan de hemel niet boven ons troont… maar op aarde te vinden is…in de werkelijkheid, in de ontmoeting…

Iedereen kent heiligen bij naam met de grote H. En deze heiligen hebben in ieder van ons hart wel een persoonlijk  plaatsje. Dit omwille van hun levensgeschiedenis, hun levenswandel en hun bekering… Maar die voor ieder van ons een persoonlijke betekenis hebben… zij zijn onze wegwijzers… zij nemen ons mee… onvermoeibaar zijn ze voor het Rijk van God. Dat dit Rijk van God gestalte van ons eigen leven zou zijn.

De kleine Thérèse… de  heilige van de kleine weg… zij sprak uit : “ Ik verlang een grote heilige te worden”. Het verlangen en het willen is reeds jouw ja-woord… op het verlangen van God. “Wist je dan niet dat God onvermoeibaar achter jou aanzit…dag en nacht…alsof Hij niets anders te doen heeft om zich met jou bezig te houden.” (H.Catharina van Sïena). Dit is het bewustzijn van de heiligen… Ook Thérèse sprak… “Je comprends et je sais par expérience que le royaume de Dieu et en-dedans nous.”

We kennen ook heiligen met een kleine H … of zelfs zonder maar die heel transparant voor God  leven. Het zijn vaak mensen die we mochten ontmoeten vanuit onze eigen levensgeschiedenis. Familie of een vriend… of een ‘toevallige’ ontmoeting… of een verhaal die een onuitwisbare indruk nalaat. Het zijn tochtgenoten op onze weg.  Zij vertellen dat de Goddelijke werkelijkheid beneden plaats vindt… in ons eigen hart… een hart waar eenvoud  ruim baan heeft gekregen. Zij vertellen ons dat ons zondig verleden  een toekomst heeft… De heiligen zijn ‘helend’. Ze spreken van heil… ons oorspronkelijke  leven heeft een bestemming… Het is een leven in vriendschap met Christus, geheel gericht op God. Wij mogen delen in hun verdiensten…

 

                                        

 

                                          

(Juni –2012) In het hoofdstuk over de angst krijgen we de vraag van Jezus op ons leven,

“Waarom zijt Gij zo bang?” . Een vraag van Jezus op de houding van Petrus, maar ook naar ons toe.

Hoe staan we in het leven? Willen we alles binnen de perken houden van ons denken ,voelen, willen

en plannen. En de zelf-controle bewaren…

Ja, we zijn zeker dat we soms slaven zijn van de angst… angst voor je geliefden, die onderweg zijn of

ziek zijn, voor je kinderen die hun eigen wegen zullen gaan…of voor je eigen weg die je te gaan hebt.

Er is ook een fundamentele angst : “ Wat is de zin van het leven?”. Welk perspectief biedt de oude

dag? Kunnen we de toekomst in onze ‘open’ handen leggen, niet alleen de toekomst maar ook onze

wensen en verlangens in het nu-moment.

Het is een reëel gegeven dat angst een symptoom is in de maatschappij. Alles evolueert razendsnel.

Op het gebied van multimedia is het  al één punt… moeten we mee, kunnen we mee, willen we mee?

Vallen we letterlijk  uit de boot als we het niet zinvol vinden… en als alles zo vlug aan ons

voorbijgaat. Waar is God in deze wereld… of kunnen wij Hem een plaats geven. Kunnen wij Hem in

alles het centrum van ons leven zien.

En kunnen we God ervaren als een luisterende God?

Angst kan een kans zijn om het in Gods handen te leggen… we kunnen het gebeuren in de Hof van

Olijven en de verlatenheid van Jezus op het kruis zien als de ultieme gebeurtenis van overgave…

We ervaren de kracht van macht en onmacht in ons leven... Wat doen we met dit spanningsveld in

ons leven? Kunnen we dit loslaten en gaan staan in de Liefde… om te groeien naar Zijn beeld en

gelijkenis. Wat Jezus meemaakte staat ook op de een of andere manier in ons leven…

Maar wij kunnen de doortocht maken naar een liefdevolle God, vol tedere ontferming…wij kunnen

gaan staan in die onderstroom van  geborgenheid door onze deuren open te maken, om Hem

deelgenoot te maken van ons leven. Of meer nog…  wij kunnen geloven een nabije God, zo nabij , zo

dichtbij dat Hij ons bewoond, dat Hij in ons aanwezig is…

Elk moment van de dag kan je houding een gebed zijn tot God. Kan het een vestigen zijn in God.

Hij in mij, ik in Hem. Hij vraagt dit ook aan ons : “Blijf in mij, dan blijf Ik in jou…”

En op een dag zal je als Mozes je schoenen of je sandalen uitdoen… want je zult God ervaren in zijn

grootheid. Ontzag zal van je bezit nemen omwille van zijn nabijheid… want hoe dichter je tot God

nadert, hoe groter het besef van Zijn heiligheid. Hij vraagt het ook aan ons : “Wees heilig zoals Ik

heilig ben…”

Wij hebben een hart. Wij kunnen God elk moment beminnen…wij mogen binnentreden in Zijn Liefde

of zoals Paulus het zegt…“Zet je hart op de Liefde”…. een akte van geloof, vertrouwen, van liefde…

 

 

 

 

 

Bidden voor anderen…

Het laat ons niet onberoerd…

Is de Sequentia dat we samen bidden niet reeds de aanzet en het verlangen  dat Gij plant in ons hart…

Kom Heilige Geest … dat we een Licht worden , dat verlicht, verwarmt en troost…

Herschep ons tot nieuwe mensen dat we mensen van Liefde worden…

Bidden voor anderen…het gebeurt met elke vezel van je lichaam… het gebeurt vanuit Gods kracht.

Bidden voor anderen is de weg openmaken voor mensen. En is dit niet het Liefdesplan van God… om alle mensen te redden… wij zijn Gods medewerkers, Zijn handen, Zijn voeten om de andere tegemoet te treden.  In de verborgenheid van het gebed , in de ‘geborgenheid’ van je hart om de concrete mens in te sluiten in Zijn Liefde…de zieke, de eenzame, de verworpene…of diegenen die je nauw aan het hart liggen, je kinderen, je gemeenschap…de mens ver weg of dichtbij… 

Christus heeft ons de weg getoond die je moet gaan. Dit is Evangelie. Er is geen andere weg. De weg van de Liefde , de barmhartigheid, het mededogen…

Bidt in het verborgene… je gebed is door God gekend…

We kunnen als middelaar optreden… in het smeekgebed. Eén mens kan optreden voor een gans volk… Abraham kent God als een medelijdende God, Hij klopt op de deur van Gods hart, en dingt zelfs af…

De ene afgrond roept de andere afgrond op… de afgrond van de barmhartigheid… wij mogen geloven in een nabije God…en ons gebed kan het verschil maken. Met je gebed kan je God bestormen… Hij zal bezwijken voor jouw liefde…jouw tedere ontferming…

“Hoe ondoorgrondelijk zijn Uw wegen, Heer. Hoe onnaspeurbaar Uw daden…”

Ook wij vermoeden dat de kracht van Zijn Liefde ondoorgrondelijk is…maar vaak zitten wij niet op de  golflengte van de Liefde…

De andere staat mij tegen… ik kan niet bidden… er is de geslotenheid van het hart, waar mijn ego ‘heer en meester ‘ is. Er is conflict in onszelf om de andere tegemoet te treden… vaak de hoogmoed…

De giftige woorden, de slechte gedachten die we reserveren voor de andere, vergiftigen zij niet in de eerste plaats ons eigen hart…

Ons gebed kan worden “ Ontferm U over mij, arme zondaar…”

En als je eigen gebed onmachtig wordt, kan je gaan staan in een houding van overgave en kan je gedragen worden door het hogepriesterlijk gebed in de Eucharistie…

“Sterk ons vertrouwen…verruim onze liefde… raak ons aan met het vuur van uw Geest en breng ons elkaar nabij…”

 

                                               

Wij kunnen elkander toevertrouwen aan God… dit is de weg van de Liefde voor ons…   Christus vraagt dat wij ze gaan…

Wij kunnen elkander  tot zegen zijn…

 

 

 

 

Ondertussen (10-01-2012)  mogen we lezen dat  God op zoek gaat naar de mens om hem uit te nodigen in het paradijs. En is dit niet het diepste van Zijn eigen wezen. Maar de mens neemt de vlucht in wat blinkt in de wereld, het aardse, het materiële, ook onze zorgen en bekommernissen kunnen  stenen zijn die de bron verhinderen om  vol uit te stromen. Om uit te stromen in de mens. En dit is het verlangen van God.

Er werd een mooie inleiding gebracht met de belijdenis van Augustinus : “Gij waart binnen en ik was buiten.”

Het is ook aan de mens om zich te laten vinden door God. Om zich gewonnen te geven aan de Liefde. Om zoals Paulus het ook uitspreekt: “ Ik ben een gevangene in de Heer”.

Wij mogen deel  hebben aan het Leven van de Drie-eenheid. Dit is ons leven en onze bestemming .Er werd een mooie verwijzing gemaakt naar de icoon van de Heilige Drie-eenheid.  Er is plaats vrij aan tafel. Wij horen erbij… als huisgenoten en delen in de innige Liefde van de Vader en de Zoon. Wij mogen de deemoedigheid van God ervaren,  Hij wil Zijn Leven met ons delen.

 

 

Vandaag (8/2/12) mogen we horen van de evangelist Johannes, “Wie uit God is, luistert naar Gods woorden”.

Voor ons allen is de bijbel een boek als geen ander… het zijn woorden van Godswege die ons de waarheid 'ten Leven' spreekt … 

Ieder van ons kan het op zijn leven leggen, in een ontvankelijke houding, een luisterend hart …

Als Maria, is Zij niet het voorbeeld, het ware beeld van de dragende, in stilte bewaarde ze het woord en het woord kreeg ruimte tot geboorte … Haar Zoon …het Levend Woord …

Het Woord in de Schrift is niet vrijblijvend … het doet iets met je … en wil alles in jou volbrengen om te groeien naar Zijn beeld en gelijkenis … Ook de profeet Jesaja spreekt het uit…

“Zoals regen en sneeuw uit de hemel neerdalen en daarna niet terugkeren maar de aarde doordrenkt en ze vruchtbaar maakt, zo is het ook met het Woord uit mijn mond, het keert niet naar Mij terug, maar het doet iets, het volbrengt wat Ik wil, het voert uit wat Ik het opdraag.”

Maar voor ons allen is het geen eenvoudige weg, het is immers de smalle weg en vaak gaan we gebogen onder de last  van onze veraf weten van het Levend woord in ons leven. Iemand zei: “Het is als de Camino gaan … met een zware rugzak … die soms niet goed zit … en je loopt gebogen met je gezicht naar beneden… maar het maakt je nederig… maar je gaat de weg verder… ook omwille dat je soms de zoetheid van Gods woorden mag ervaren zoals de psalmist het uitzingt “ Hoe heerlijk smaken mij Uw woorden, ze zijn als honing in mijn mond …

Maar de woorden uit de Schrift kunnen soms ook bitter zijn… omdat de Schrift een spiegel is van hoe jezelf jouw leven invult, welke keuzes  je maakt … het kan confronterend zijn… we bemerken onze zwakheden, ons falen, onze ontrouw, onze weigering… onze omwegen… maar dit is niet het einde… wij mogen gaan staan in Zijn barmhartige Liefde… en deze avond werd er ruimte geboden voor het helend sacrament van de verzoening..

We mogen ook horen dat de keuze voor de weg, trouw inhoudt … om hem teneinde toe te gaan, en niet te kiezen voor omwegen of compromissen … en door trouw te blijven aan dit geheim van Zijn uitverkiezing .  kunnen we een levend voorbeeld zijn voor mensen om ons heen… ook de Schrift vraagt dit van ons… wees niet alleen toehoorders maar ook uitvoerders metterdaad … dring aan te pas en te onpas … laat niet na om er met je kinderen erover te spreken … iemand zei “waar het hart van vol is, loopt de mond van over …”

Wij kunnen niet zwijgen …

 

 

14-03-2012 

Het hoofdstukje dat we  lezen “Maakt u geen zorgen “…

baart ons tot zorgen… hoe kan dat nu… in een wereld die zo vlug leeft… en alles wilt geregeld zien, liefst alles zelf plannen, liefst ons eigen leven scheppen… in materieel en financieel genot…

Ligt dit leven, ons geschonken ,niet als gave  in de handen van de Schepper? En kunnen wij als mensen met dankbare handen in dit leven staan…Dit is een openbaring die gebeurt in de stilte van je hart, een hart dat zich richt tot God…

Maar is dit niet een uitnodiging die te vrijblijvend is? Een vraag die gesteld wordt… Er valt immers nog zoveel te leren aan inzicht om met een dankbaar hart in het leven te staan, in de kleine dingen van elke dag. Of heeft het te maken met ‘aanvaarding ’en je daarin ook gedragen weten…                 
Of heel gewoon ‘je deel doen’ en leven van het bewustzijn dat je gedragen bent, dan gaat het heel gemakkelijk…Je vindt vreugde en vrede in je leven…Door te ervaren ontmoet je je draagkracht, je draagvlak, Hem zelf.

De vogels zijn ons voorbeeld bij uitstek… Ook in de Schrift brengt Jezus ze  ter sprake…

“Let eens op de vogels in de lucht : ze zaaien niet en ze maaien niet en verzamelen niet in schuren, maar uw   Hemelse Vader voedt ze. Zijt gij dan niet veel méér dan zij?”

                                                          

Je krijgt het leven. Waarom je dan zorgen maken… Maar ja… is het concrete van het leven soms niet te hoog om zomaar te zeggen dat problemen zullen wegsmelten…Het is een blindelingse stap… je laten steunen op een levend geloof. Dat elk nu-moment een gave is. Moet onze ultieme bezorgdheid niet God zelf zijn… En geloven in de woorden “Alles komt goed”. Wij zijn navolgers van Christus, aan Zijn zijde mogen we meegaan. God openbaart zich in de zorg om de andere. Zorgen om de andere is heilzaam. Liefhebben is ons leven, we moeten niets bewijzen. Wij zijn geboren uit Zijn Liefde en dit is onze taak…met een liefde die niet vrij is van pijn.

  “Wat je aan de minsten van de Mijnen hebt gedaan, dat heb je aan Mij gedaan…”

En als laatste : Kunnen we wachten en zwijgen en in die stilte gaan staan… dat Hij de behoeder van ons leven is tot in Eeuwigheid. Of leven zoals de oude monnik die in de wereld van de vergetelheid leefde…Dieu, c’est Lui et moi et le reste , je m’en fous…